تذكّر و توضيح در مورد يك خبر مىدانيم نياز مردم به امام معصوم ، مانند نياز آنان به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم مىباشد . زيرا نظام دين و دنياى آنان متوقف و مترتب بر آن است . علم ، هرگز از امام معصوم پنهان نمىشود . او پيشواى آدمى در كردار و گفتار است . بنابراين در انجام فعل و ترك آن مقتداى انسانهاست . ما امامت را براى كودك نيز جايز مىدانيم و به آن معتقديم . زيرا خداوند سبحانى كه داراى قدرت كامل و بىانتهاست ، مسئلهء امامت را براى او مقدر فرموده است . لذا علم و حكمت و آزمودگى در تمام امور را بطور كامل در اختيارش مىگذارد . همان‌طور كه اگر امام در سن بالا هم باشد ، خداوند چنين مىفرمايد ، مانند آنچه در گذشته نسبت به بعضى از پيامبران انجام داده است . از جمله يحيى را در سن كودكى به نبوت برانگيخت و عيسى را در گاهواره ، پيامبرى عطا فرمود . بدون ترديد اين مقام با عظمت و قدسى ، با هيچ يك از مقتضيات كودكى سازگار نيست . زيرا وقت امام و خليفهء خداوند گرانبهاتر از آن است كه صرف بازى و امور بىهدف شود . و اگر اعمال و رفتار امام معصوم هدف‌دار باشد امت به او اقتدا مىكند . زيرا امت در مقابلش خاضع است و قانون و احكام شرعى و اخلاقى را از وى مىگيرد ، و او را ناموس الهى كه تخطّى و تجاوز از وى جايز نيست ، مىشمرد . و نيز اگر امام در كودكى به بازى و سرگرمى بپردازد امور امت دچار بىنظمى مىشود و فساد اخلاق در آن راه يافته و امام از منزلت خويش در نزد امت سقوط مىكند . و لذا